Instytut Szkolenia Paramedycznego Eure (IFPE),
projekt: VIB architectur
W centrum Évreux, na terenie dawnego kompleksu szpitalnego Saint-Louis, powstał nowy Instytut Szkolenia Paramedycznego Eure (IFPE) wraz z parkingiem wielopoziomowym. Projekt autorstwa paryskiej pracowni VIB architectur stanowi pierwszy, kluczowy etap przekształcenia tej części miasta w dzielnicę o zróżnicowanych funkcjach. To realizacja, która łączy edukację, infrastrukturę i krajobraz w jedną, przemyślaną strukturę – i właśnie dlatego zasługuje na szczególną uwagę.
Instytut Szkolenia Paramedycznego Eure (IFPE) — widok na elewację
© Cyrille Lallement
Rewitalizacja historycznego kwartału Saint-Louis
Nowy instytut powstał w miejscu o wyjątkowym znaczeniu – na obszarze dawnego szpitala, gdzie zachowały się warstwy zabudowy sięgające czasów antycznych i średniowiecza. Projekt wpisuje się w szerszą koncepcję urbanistyczną opracowaną przez Philippon Kalt Architectes Urbanistes, zakładającą przekształcenie tej części Évreux w żywą, wielofunkcyjną dzielnicę. Bliskość katedry oraz ścisły nadzór konserwatorski wymagały precyzyjnego wyważenia relacji między nową architekturą a historycznym kontekstem. Jednocześnie wprowadzenie funkcji edukacyjnej do śródmieścia realnie wpływa na jego codzienne funkcjonowanie – obecność kilkuset studentów ożywia przestrzeń publiczną i wzmacnia lokalną gospodarkę.
Instytut Szkolenia Paramedycznego Eure (IFPE) — plan terenu
© VIB architectur
Nowoczesna przestrzeń dla edukacji medycznej
Program budynku został dostosowany do specyfiki kształcenia w zawodach medycznych, gdzie równie istotne jak teoria są praktyka i symulacja rzeczywistych sytuacji. Na powierzchni około 5 tysięcy metrów kwadratowych zaprojektowano pełne zaplecze dydaktyczne: aulę na 242 miejsca, sale zajęciowe o elastycznym układzie, przestrzenie symulacyjne oraz strefy wspólne. Ważnym elementem jest otwartość instytutu – aula, widoczna z ulicy dzięki dużym przeszkleniom, może funkcjonować także poza godzinami zajęć, stając się miejscem wydarzeń i spotkań. To rozwiązanie wzmacnia relację między budynkiem a miastem, czyniąc go czymś więcej niż zamkniętą instytucją edukacyjną.
Instytut Szkolenia Paramedycznego Eure (IFPE) — na powierzchni około 5 tysięcy metrów kwadratowych zaprojektowano pełne zaplecze dydaktyczne
© Cyrille Lallement
Rzut, bryła i układ przestrzenny – architektura wynikająca z funkcji
Kompozycję budynku oparto na planie litery U, który organizuje przestrzeń wokół centralnego ogrodu – naturalnego przedłużenia sąsiedniego parku Saint-Louis. Taki układ zapewnia dobre doświetlenie wnętrz i porządkuje komunikację. W centrum znajduje się atrium – przestrzeń spinająca wszystkie kondygnacje i stanowiąca główny punkt orientacyjny. To właśnie ono nadaje budynkowi wewnętrzną logikę i ułatwia codzienne funkcjonowanie użytkowników.
Instytut Szkolenia Paramedycznego Eure (IFPE) — rzut budynku
© VIB architectur
Bryła jest spójna, lecz zróżnicowana w zależności od strony. Od północy, w relacji do ulicy, elewacja ma bardziej miejski, uporządkowany charakter z wyraźnym rytmem pionowych podziałów. Od południa otwiera się na krajobraz – pojawiają się galerie, balkony i tarasy, które wprowadzają dodatkowe przestrzenie użytkowe. Parking wpisano w strukturę budynku jako układ półpoziomów. To rozwiązanie nie tylko pozwala ograniczyć zajętą powierzchnię terenu, ale także daje możliwość przyszłych przekształceń – co ma znaczenie w kontekście zmieniających się potrzeb mobilności.
Instytut Szkolenia Paramedycznego Eure (IFPE)
© Cyrille Lallement
Dwie funkcje, jedna architektura
Połączenie instytutu i parkingu w jednej bryle było jednym z głównych wyzwań projektowych. Zamiast traktować te funkcje oddzielnie, architekci zdecydowali się na ich integrację, dzięki czemu powstała spójna struktura o czytelnej organizacji. Parking nie jest tu jedynie zapleczem technicznym – jego obecność została wkomponowana w architekturę w taki sposób, aby nie dominował przestrzeni dydaktycznych. Co więcej, jego konstrukcja pozwala na ewentualną zmianę funkcji w przyszłości, co wpisuje się w myślenie o długowieczności budynków.
Instytut Szkolenia Paramedycznego Eure (IFPE)
© Cyrille Lallement
Materiały i detal – architektura zakorzeniona w miejscu
Projekt wyróżnia się konsekwentnym podejściem do materiałów. Wykorzystano rozwiązania trwałe, niskoemisyjne i w dużej mierze lokalne. Beton o obniżonym śladzie węglowym, kamień z Vernon oraz prefabrykowane elementy tworzą spójną, mineralną paletę, nawiązującą do charakteru regionu. Wnętrza uzupełniono o cegłę ziemną i elementy drewniane, które wpływają na akustykę i komfort użytkowania. Zastosowanie tych materiałów wiązało się z koniecznością przeprowadzenia dodatkowych badań i procedur technicznych, co pokazuje skalę zaangażowania w jakość projektu. Elewacje zaprojektowano jako system reagujący na światło, orientację i funkcję. Duże przeszklenia, poziome i pionowe podziały oraz elementy zacieniające tworzą dynamiczną kompozycję, w której forma wynika bezpośrednio z potrzeb użytkowych i klimatycznych.
Instytut Szkolenia Paramedycznego Eure (IFPE) — elewacje zaprojektowano jako system reagujący na światło, orientację i funkcję
© Cyrille Lallement
Zieleń i bioróżnorodność w centrum miasta
Istotnym elementem projektu jest wprowadzenie rozbudowanego systemu zieleni. Zielone dachy, tarasy i patio tworzą wielowarstwową strukturę, która wspiera bioróżnorodność i poprawia mikroklimat. W projekcie wykorzystano ponad 80 gatunków roślin, z czego większość stanowią gatunki rodzime i lokalne. Roślinność pełni funkcję nie tylko ekologiczną, ale również użytkową – wpływa na komfort termiczny, jakość powietrza i odbiór przestrzeni. Centralny ogród stanowi naturalne przedłużenie parku i jednocześnie ważny element życia codziennego studentów. To przestrzeń odpoczynku, spotkań i nieformalnej aktywności, która równoważy intensywny charakter nauki.
Instytut Szkolenia Paramedycznego Eure (IFPE)
© Cyrille Lallement
Architektura jako środowisko nauki i pracy
Instytut Szkolenia Paramedycznego w Évreux pokazuje, jak współczesna architektura może wspierać proces edukacji nie tylko poprzez funkcję, ale także poprzez sposób organizacji przestrzeni, dostęp do światła dziennego czy relację z otoczeniem. To budynek, który nie izoluje się od miasta, lecz staje się jego częścią – otwartą, dostępną i powiązaną z codziennym życiem. Przemyślana struktura, elastyczność rozwiązań i świadome wykorzystanie materiałów sprawiają, że jest to realizacja odpowiadająca na aktualne potrzeby, ale też przygotowana na przyszłe zmiany.
Oprac.: Anastazja Gibas
Ilustracje udostępnione dzięki uprzejmości pracowni VIB Architectur.
